23-12-2016 KÜLTÜR-SANAT

ANSIZIN

ANSIZIN

ANSIZIN

Gecenin sesini işittim birden, uyu diyordu uyu… Dedim ki, uyuyamıyorum ki!  Dinledim bir şey der mi yine diye ama demedi. Sustu. Biliyorum ki karanlığın içine doluyordu benim gibi uyuyamayanlar. Geceye rahat vermiyorduk. Hüzünlerimizi çoğaltıyorduk. Çünkü en çok gece olduğunda durmaz gözyaşları, akar akar gün ağarana kadar.

Simsiyahtı gece, içine dolan kederleri kaldıramıyordu. Sesini duyurmak istercesine bir tavrı vardı belli ki. Gün doğmadan aydınlanmazdı gökyüzü. Akşam olduğunda ağır ağır kızaran güneşi uğurlarken, karalara bürünecekti gece olduğunda. Göreviydi onun. Böyle olmak zorundaydı. İstemese bile kararmalıydı.

Ya bizler!

İçimize sinsice yerleşen ve kuytularımızı deşen siyahi duygularımızla nasıl mücadele edelim. Ansızın üreyen ve yaralarımızı sürekli kanatan üzüntülerimizle nasıl huzurla yaşayalım. Öyle bir an geliyor ki yaşamı dilediğimiz gibi sürdüremiyoruz. Ruhumuzu inciten kötü bir enerjinin nefesimize yapıştığını hissederek yaşamın güzelliklerini görmeden günler geçiyor.

Ansızın oluyor her şey, anlamadan başımıza geliyor. Sabahlar oluyor, geceler oluyor. Aynı düzen devam ediyor. Her gün gözlerini dünyaya açıyor yeniden canlar ve her gün gözlerini kapıyor. Aidiyet içerisinde, yani kim nereye aitse oraya doğru ilerliyor.

Ölüm de yaşam kadar gerçek ama ya birilerinin saldırısıyla hayata veda edecekse bir insan!

Büyürken dünyayı tanımaya çalışıyoruz. İçindeki olan biteni, başımıza neler gelebileceğini, bir şeyler öğrendiğimizde sevincimizi, hayal kırıklarıyla nasıl mücadele edeceğimizi düşünerek bir yetişkin olabilme yolunda nasıl ilerliyorsak, bu sıkıntılı günlerin de biteceği umuduyla kendimize ve çevremize güç vermeliyiz. Bu olumlu enerjinin artmasına destek olmalıyız.

İsterdim ki, sevgiyi yazayım hep. İsterdim ki mutluluktan söz edeyim, aşkı anlatayım. Yazmak istemiyorum olumsuz hiçbir şeyi fakat hepimizin yaşamından geçen ve ülkemizi yaslara boğan bu sıkıntılı sürecin bir an önce bitmesini dileyerek ruhumu yansıtmak zorunda kalıyorum ne yazık ki bu sözlerimle.

Kimsenin yazılarımı okuduğunda üzülmesini istemem. Sadece içimden gelenleri sizlerle paylaşmak istediğimdendir. Yazdıklarımla sizlerle konuşuyormuş gibi hissediyorum, birbirimize destek olmak adınadır dualarım.

Ansızın kopan deli fırtınalar vardır. Şaşırırız, ne yapacağımızı bilemeyiz ya… Uzunca bir süredir o deli fırtınanın etkisindeyiz biz, bilemedik başlarda neler olduğunu. Anlayamadık nasıl planlar yapıldığını. Bize bırakılan onurlu ve kutsal vatanımıza böylesine hainliklerin yapılacağını bilemedik ne yazık ki. En çok da içimizden olmalarına üzüldük.

Ama biliyorum ki ansızın gelen o deli fırtınalar bizim gülmemiz için, huzurumuz için ve insanca yaşamamız için esecek. Ansızın gelecek…

Biliyorum… Hissediyorum… Eminim…

Ansızın!




Etiketler :
HABERE YORUM YAZIN

Muharrem Soyek 25-12-2016 13:50

Samimiyetle yazılanı okumanın keyfi oluyor. Türkçesi güzel olunca konu ne olsa bile fark etmiyor.


DİĞER KÜLTÜR-SANAT HABERLERİ
Köşe Yazarları
Çok Okunan Haberler


Burç Yorumları